Komentarze:
„Zawieszeni w iluzji” to zdecydowanie więcej niż historia Kiry i Daxa. Choć to oni grają tutaj pierwsze skrzypce, mam wrażenie, że bez Mandy i Soty ta opowieść straciłaby znaczną część swojej głębi. To właśnie oni, choć pozostają nieco w cieniu głównych bohaterów, w dużej mierze napędzają wydarzenia. Ich obecność nie jest jedynie dodatkiem do historii — jest jej rytmem i drogowskazem. Kira po wypadku zmaga się z agorafobią i próbuje na nowo odnaleźć swoje miejsce w świecie, który nagle stał się dla niej czymś obcym i niebezpiecznym. Dax natomiast, choć autorka nie mówi tego wprost, w pewien sposób również mierzy się z podobnym lękiem. Szczególnie mocno wybrzmiało to dla mnie w momencie, kiedy porzucił karierę piosenkarza i przeniósł się do świata internetu, gdzie pod pseudonimem BadBoy poznał Kirę — występującą tam jako Su. Ich podwójne tożsamości są dla mnie czymś więcej niż ciekawym zabiegiem fabularnym. Stały się swego rodzaju schronieniem, przestrzenią, w której mogli być sobą, a jednocześnie nikomu do końca nie pokazywać prawdziwego „ja”. I właśnie takich warstw w tej książce jest znacznie więcej. Traumatyczne doświadczenia, rodzinne napięcia, niespełnione marzenia, lęki, samotność i próby odnalezienia siebie przeplatają się tutaj z relacjami, które momentami potrafią poruszyć znacznie mocniej niż sama historia rodzącego się uczucia. Szczególnie podobały mi się więzi Kiry z babcią, Soty z dziadkiem oraz historia Daxa, który od najmłodszych lat musiał mierzyć się z łatką „przystojniaka” i oczekiwaniami, jakie inni wobec niego mieli. To właśnie dzięki tym pobocznym relacjom bohaterowie przestają być jedynie postaciami prowadzącymi fabułę. Dostajemy ludzi z przeszłością, bagażem doświadczeń, kompleksami i marzeniami, które nie zawsze udało im się zrealizować. I chyba właśnie to najbardziej doceniam w tej historii. „Zawieszeni w iluzji” nie opiera się wyłącznie na Kirze i Daxie. To opowieść o ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie i być sobą, co bywa bardzo trudne. O balecie którzy trawi ludzi i odcina ich od rówieśników, o muzyce K-pop która jest wizytówką Korei Południowej. Te trzy elementy, tworzą wyjątkowe tło w powieści której bohaterzy pochodzą z Azji. Dlatego jeśli ktoś kocha taniec i choć odrobinę interesuje się Koreą Południową, zdecydowanie powinien sięgnąć po tę ksiażkę. Zwłaszcza jeśli szuka historii, która nie kończy się wraz z ostatnią stroną.
Byłam nastawiona na typowy dramat z nutą romansu, a Luna Zara Ray zafundowała mi rollercoaster emocji. Kira, główna bohaterka, jest rozchwiana emocjonalnie po dramatycznym wypadku na koncercie, na którym była z przyjaciółką Mandy. Autorka świetnie ujęła poczucie winy obu dziewczyn. Kira miała poniekąd żal do Mandy, że tak usilnie namawiała ją na koncert, a sama Mandy gryzła się tym, że przez nią Kira nie wyjechała do Włoch, aby spełnić marzenia o występach jako primabalerina. Dziewczyny znały się od najmłodszych lat. Razem chodziły do szkoły, razem poszły do szkoły baletowej, jednak to tylko Kira miała talent, dlatego Mandy uciekła w świat sztuki zamiast tańca. Cieszę się, że mogłam uruchomić wyobraźnię, tworząc w głowie postacie pochodzące z Azji. To była dla mnie miła odskocznia, w której bohaterowie pochodzili z Seulu, stolicy Korei Południowej. W książce jednak zabrakło mi trochę elementów ich kultury, ale to tylko moje osobiste ubolewanie, że autorka pominęła ten aspekt, a skupiła całą akcję na emocjach i rodzącym się uczuciu między Kirą a Daxem. Polecam! Dla mnie to był miło spędzony czas. ❤️❤️❤️
Absolutnie UWIELBIAM tę książkę! ❤️ Kira i Dax to główni bohaterowie, których połączyła trauma, a obserwowanie, jak ich relacja ewoluuje z układu pełnego obojętności i zniechęcenia w coś prawdziwego, było dla mnie ogromną przyjemnością. Chemia między nimi była namacalna od samego początku. Ich zabawne przekomarzania się, drobne gesty i wszystkie wspólne momenty całkowicie mnie pochłonęły! Szczerze mówiąc, wycofanie Kiry i jej dystans do świata były jednymi z moich ulubionych elementów tej historii. Jej wahania i zmagania z „Pastuchem”, jak zwykła nazywać swój lęk, wzbudzały we mnie ogromne współczucie. Momentami miałam ochotę po prostu pchnąć ją w otwarte ramiona Daxa, który cierpliwie próbował ją poznać i dotrzeć do niej na nowo. 😂 Z drugiej strony właśnie to powolne odkrywanie jej łagodniejszego oblicza i obserwowanie, jak Kira krok po kroku zaczyna się przed nim otwierać, było dla mnie niezwykle satysfakcjonujące. Uwielbiam takie relacje! Szczególnie podobało mi się też to, że niedostępność Kiry działała na Daxa jak wabik — zamiast go zniechęcać, sprawiała, że jeszcze bardziej chciał ją poznać i przełamać dzielący ich dystans. Zachwycił mnie również świat Daxa. W końcu to idol K-popu! Bardzo podobało mi się, jak zaczęli dzielić się swoją pasją do muzyki, zwłaszcza że Kira pochodzi ze zupełnie innego świata — jest baletnicą, która po wypadku straciła szansę na wyjazd do Włoch i spełnienie marzenia o zostaniu sławną primabaleriną, tak jak jej babcia. Połączenie świata baletu i muzyki sprawdziło się tutaj znakomicie. Z ogromną przyjemnością śledziłam nie tylko losy Kiry i Daxa, ale również Mandy i Soty - ci to dopiero potrafią namieszać :) Ta książka była dla mnie zabawna, urocza, pełna bólu, emocji, ale również romantyzmu. Całkowicie zaangażowałam się w historię tych dwojga. 🥹❤️ Zdecydowanie 5/5 ⭐⭐⭐⭐⭐
Pióro_Kawa_Kasiążka z Celine
Największym atutem tej powieści jest głęboki wgląd w psychikę tancerzy baletowych i artystów scenicznych. Nie jestem szczególną miłośniczką tej pierwszej sztuki, ale Luna Zara Ray uświadomiła mi, jak ogromnych wymagań – zarówno fizycznych, jak i psychicznych – wymaga ona od przyszłych prima balerin i nie tylko. Właściwie po lekturze mój stosunek do baletu uległ zmianie. Dostrzegłam nie tyle grację w prezentowanych ruchach, ale i siłę, jaką tancerze wkładają w to, abyśmy my, widzowie, docenili ich wysiłek. Dlatego doceniam pióro autorki, że zwróciła uwagę świata na tę dyscyplinę, o której tak rzadko się pisze. Autorka również otwarcie ukazuje znaczącą rolę kultury azjatyckiej w środowisku K-popu, z czym mierzy się Dax – jeden z bohaterów powieści. Większość postaci w książce jest dość stereotypowa: matka, która nie rozumie córki, ojciec, który jest głową rodziny, naciski ze strony dziadków. I chyba to tło sprawiło, że dobrze się wszystko czytało. Cieszę się, że zaryzykowałam z tą książką i tematyką, której dotychczas unikałam. Daję 5/5 nie tylko dlatego, że miło spędziłam czas, ale dlatego, że gdy dotarłam do końca, czułam niedosyt i żałowałam, że książka się już skończyła, a ja muszę wracać do rzeczywistości.
„Zawieszeni w iluzji” to kolejna książka Luny Zary Ray, po którą sięgnęłam, i muszę przyznać, że jestem oczarowana jej twórczością. Podobnie jak w poprzedniej książce, którą przeczytałam, również tutaj autorka skrywa drugie dno. I nie dotyczy ono wyłącznie głównych bohaterów, ale również tych, którzy gdzieś pojawiają się w tle. To właśnie ten element sprawił, że historia wydała mi się jeszcze ciekawsza i bardziej wielowymiarowa. Znajdziemy tutaj cały wachlarz emocji, z którymi możemy spotkać się w codziennym życiu — łzy, śmiech, tęsknotę, ból, a także seks. I właśnie ten ostatni element był dla mnie pewnym zaskoczeniem. Sięgając po tę książkę, spodziewałam się przede wszystkim historii o traumie i stracie, dlatego momentami naprawdę byłam zdumiona tym, w jaki sposób autorka poprowadziła narrację. I chyba właśnie ta nieprzewidywalność sprawiła, że historia tak mocno mnie wciągnęła. Nie dostałam prostej opowieści, której się spodziewałam. Dostałam historię pełną wrażeń. Myślę, że jest to książka przede wszystkim dla osób, które w życiu przeszły już wiele i potrafią odnaleźć w takich historiach cząstkę własnych doświadczeń.
Postaram się rzeczowo ocenić fabułę. Autorka jest już mi znana gdyz przeczytałam jej dwie powieści, ta jest trzecią. Co do treści - nadal w głowie dźwięczą mi słowa bohaterów, ponieważ jak zwykle Luna Zara Ray dość mocno wchodzi w psychikę dialogami i nakreślonymi emocjami. Już od pierwszych stron udało jej się mnie wciągnąć w historię Kiry i Daxa - głównych bohaterów. Z każdą kolejną stroną chciałam wiedzieć więcej. Luna w doskonały sposób potrafi przedstawić każdego bohatera nawet tego mniej istotnego, dlatego po zakończeniu każdej lektury która wyszła spod jej ręki ciężko odpowiedzieć kto w fabule faktycznie odgrywał pierwsze skrzypce, a kto drugie. Styl autorki jest kiełkujący to się odczuwa, ale idzie się do niego przyzwyczaić. I choć są słabe i mocne momenty całokształt czyta się i odbiera w lekki sposób - przynajmniej ja tak miałam. Moja ocena 5/5 mimo nielicznych niedociągnięć.
Wow! Luna Zara Ray znów to zrobiła – kolejne arcydzieło! To moja trzecia podróż z tą autorką i jestem nią coraz bardziej zauroczona. Szczególnie tym, w jaki dogłębny sposób potrafi budować postacie. Ich życie jest tak namacalne, że czytając, żałowałam, że nie istnieją naprawdę. Kira – poturbowana przez wypadek, niespełniona baletnica, która zaszywa się w domu i przez dwa lata żyje w jego cieniu. Mandy, jej przyjaciółka, która wspiera ją na każdym kroku, jak tylko może. Dax – postać pierwszoplanowa i kluczowa zarazem, jeśli chodzi o stan emocjonalny Kiry. No i jego przyjaciel Sota, który dopiero wyszedł z wojska. Mieszanka wybuchowa, ale jak cudownie ze sobą scalona. Lektura przypominała oglądanie filmu – sceny są tak sugestywne i pełne emocji, że przez całe trzy dni żyłam ich wizjami. Polecam z czystym sumieniem.